ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΗΚΕ

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΗΚΕ

 


Σε μια γωνιά ενός παλιού πέτρινου τοίχου φύτρωσε κάποτε ένα μικρό λουλούδι. Δεν είχε εύφορο χώμα, ούτε κάποιον να το φροντίζει. Γύρω του υπήρχαν μόνο πέτρες, σκόνη και λίγος ήλιος που περνούσε ανάμεσα από τα σύννεφα.

Κι όμως, μεγάλωνε.

Δεν παραπονέθηκε που δεν βρέθηκε σε έναν όμορφο κήπο. Δεν ζήλεψε τα λουλούδια που είχαν άφθονο νερό και χώρο να απλώσουν τα πέταλά τους. Απλώς αξιοποίησε ό,τι είχε.

Και μια μέρα άνθισε.

Ένας περαστικός σταμάτησε μπροστά του, το κοίταξε και χαμογέλασε. Εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το γνωρίζει, το μικρό λουλούδι είχε προσφέρει κάτι όμορφο σε μια κουρασμένη ψυχή.

Πόσες φορές κι εμείς περιμένουμε να αλλάξουν όλα γύρω μας για να ανθίσουμε; Περιμένουμε καλύτερες συνθήκες, περισσότερη αγάπη, αναγνώριση, ευκολότερες ημέρες. Και ξεχνάμε πως η ζωή δεν αναβάλλεται μέχρι να αποκτήσουμε όλα όσα μας λείπουν.

Μερικές φορές, η μεγαλύτερη σοφία βρίσκεται στο να αξιοποιούμε με ευγνωμοσύνη όσα έχουμε σήμερα.

Ο Θεός μπορεί να κάνει κάτι όμορφο ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες. Δεν χρειάζεται να έχεις έναν τέλειο κήπο για να ανθίσεις. Χρειάζεται να μη χάσεις την ελπίδα σου και να συνεχίσεις να στρέφεις την καρδιά σου προς το φως.

📖 «Εν πάσι ευχαριστείτε· διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού».

— Α΄ Θεσσαλονικείς 5:18


                                                             Λογοτεχνικό περιβόλι!



Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια