Η ΜΙΚΡΗ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Η ΜΙΚΡΗ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

 


Κάποτε, στις παρυφές ενός ήσυχου χωριού, υπήρχε ένας παλιός, πέτρινος τοίχος. Για χρόνια στεκόταν αγέρωχος, κρατώντας έξω τον παγωμένο άνεμο, μα κρατώντας έξω και το φως. Οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα του βιαστικοί, συνηθισμένοι στη σκιά του, πιστεύοντας πως η πέτρα είναι αιώνια και τίποτα δεν μπορεί να τη λυγίσει.

Μα μια ανοιξιάτικη αυγή, ένας μικρός σπόρος, φερμένος από το αγέρι, έπεσε μέσα σε μια σχεδόν αόρατη χαραμάδα της πέτρας. Δεν είχε χώμα πλούσιο, ούτε νερό άφθονο — μονάχα μια σταγόνα πρωινής δροσιάς και τη σιωπηλή επιμονή της ζωής.

Οι γείτονες, βλέποντας το μικρό πράσινο βλαστάρι να ξεπροβάλλει δειλά ανάμεσα στα σκληρά βράχια, χαμογέλασαν με συγκατάβαση: «Τι μπορεί να κάνει ένα τόσο τρυφερό κλωνάρι μπροστά σε έναν ολόκληρο τοίχο;»

Κι όμως, το φυτό δεν προσπάθησε να γκρεμίσει την πέτρα με βία. Απλώς μεγάλωνε σιωπηλά, απλώνοντας τις ρίζες του με υπομονή, αναζητώντας τον ήλιο. Μέρα με τη μέρα, εποχή με την εποχή, η τρυφερή ζωή λύγισε το άκαμπτο μάρμαρο, άνοιξε τον τοίχο στα δύο και γέμισε το γκρίζο πέρασμα με κατακόκκινα, ευωδιαστά αγριολούλουδα. Όσοι περνούσαν πια από εκεί, δεν έβλεπαν ένα εμπόδιο, μα έναν ανθισμένο κήπο.

Έτσι συμβαίνει και με τις πιο σκληρές καρδιές ή τις πιο αδιέξοδες δοκιμασίες μας· δεν λυγίζουν από τη βία, μα από τη σιωπηλή επιμονή της αγάπης και της πίστης, επαληθεύοντας τον λόγο της Γραφής πως
 «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν»
(Κατά Λουκάν 18:27)
— γιατί εκεί που ο άνθρωπος βλέπει μονάχα πέτρα, ο Θεός φυτεύει ζωή.




Λογοτεχνικό περιβόλι!











Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια