ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

 


                                  Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη©

Οι φθινοπωρινοί άνεμοι δυναμώνουν, τα φύλλα στροβιλίζονται στον αέρα, κι ο κόσμος γύρω μας μοιάζει συχνά να κλυδωνίζεται. Όταν η δοκιμασία χτυπά την πόρτα της ψυχής, νιώθουμε σαν το μικρό δέντρο που λυγίζει κάτω από τη μανία της καταιγίδας, φοβούμενοι πως ο κορμός μας δεν θα αντέξει.

Κι όμως, υπάρχει μια βαθιά, κρυμμένη σοφία στον τρόπο που λυγίζει το δέντρο. Αν έμενε άκαμπτο, ο άνεμος θα το έσπαγε. Επειδή όμως υποκλίνεται στη θύελλα, οι ρίζες του σφίγγουν ακόμη πιο βαθιά μέσα στη γη, αναζητώντας στήριγμα στα κρυφά, αθέατα στρώματα του εδάφους.

Έτσι συμβαίνει και με την πονεμένη καρδιά. Η δοκιμασία δεν έρχεται για να μας αφανίσει, αλλά για να ριζώσει την ύπαρξή μας πιο βαθιά στο χώμα της πίστης και της ταπείνωσης. Όταν τα εξωτερικά μας στηρίγματα τρίζουν, μαθαίνουμε να στηριζόμαστε εκεί όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να φτάσει: στην ακλόνητη αγάπη του Θεού.

Μη φοβάστε, λοιπόν, το λύγισμα της ψυχής σας.
 Αφήστε τον άνεμο να φυσήξει, κρατώντας τα μάτια σας στραμμένα στη Ρίζα που σας τρέφει. Όταν η καταιγίδα κοπάσει, θα ανακαλύψετε πως δεν σπάσατε — απλώς γίνατε πιο βαθιοί, πιο γνήσιοι και πιο έτοιμοι να υποδεχτείτε το φως.

Το Εδάφιο της ημέρας σήμερα:

«Εν παντί θλιβόμενοι αλλ’ ου στενοχωρούμενοι, απορούμενοι αλλ’ ουκ εξαπορούμενοι, διωκόμενοι αλλ’ ουκ εγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι αλλ’ ουκ απολλύμενοι.»

— Β ́ Κορ. 4:8-9

(Από παντού πιεσμένοι, αλλά όχι συνθλιμμένοι· σε αδιέξοδο, αλλά όχι σε απόγνωση· διωκόμενοι, αλλά όχι εγκαταλελειμμένοι· χτυπημένοι κάτω, αλλά όχι χαμένοι.)

Να θυμάσαι πάντα πως:

Λογοτεχνικό περιβόλι!


Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια