Ένας νέος μουσικός είχε γράψει ένα όμορφο τραγούδι. Ήθελε να το κάνει ξεχωριστό, γι’ αυτό γέμιζε κάθε στιγμή με νότες. Δεν άφηνε ούτε ένα μικρό διάστημα χωρίς μουσική. Πίστευε πως όσο περισσότερες νότες έβαζε, τόσο πιο όμορφο θα γινόταν το έργο του.
Μια μέρα, ένας ηλικιωμένος δάσκαλος άκουσε τη σύνθεσή του και του είπε: «Το τραγούδι σου έχει πολλές όμορφες νότες, αλλά ξέχασες κάτι πολύ σημαντικό: τις παύσεις».
Ο νέος παραξενεύτηκε. «Μα πώς μπορεί η σιωπή να κάνει ένα τραγούδι πιο όμορφο;»
Ο δάσκαλος χαμογέλασε. «Οι νότες δίνουν φωνή στη μουσική, αλλά οι παύσεις της δίνουν ανάσα. Χωρίς αυτές, ακόμη και η πιο όμορφη μελωδία γίνεται κουραστική».
Τότε ο νέος ξανακοίταξε το έργο του και άφησε ανάμεσα στις νότες μικρές στιγμές σιωπής. Και ξαφνικά, η μουσική του απέκτησε βάθος, γαλήνη και μια ομορφιά που πριν δεν είχε.
Κάπως έτσι είναι και η ζωή μας. Γεμίζουμε τις ημέρες με υποχρεώσεις, σκέψεις, αγωνίες, προσπάθειες και αδιάκοπες φωνές. Φοβόμαστε μήπως, αν σταματήσουμε για λίγο, χάσουμε χρόνο ή μείνουμε πίσω.
Όμως δεν είναι κάθε σιωπή κενό. Δεν είναι κάθε παύση καθυστέρηση. Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή χρειάζεται να σωπάσει, όχι επειδή έχασε την ελπίδα της, αλλά επειδή θέλει να ακούσει βαθύτερα. Να προσευχηθεί χωρίς πολλά λόγια, να αφήσει τις αγωνίες της στον Θεό και να θυμηθεί πως δεν είναι υποχρεωμένη να τα προλάβει όλα.
Ίσως ο Θεός να μη μας καλεί πάντοτε να προσθέσουμε κάτι ακόμη στην ημέρα μας. Ίσως κάποιες φορές να μας καλεί να αφαιρέσουμε τον θόρυβο, για να αναγνωρίσουμε την παρουσία Του.
«Καιρός του σιγάν, και καιρός του λαλείν».
— Εκκλησιαστής 3:7



0 Σχόλια